عشق
40 سالگی
چند وقتیه که دارم حسش می‌کنم.
گاهی مبهم و گاهی شفاف حسش می‌کنم.
می‌شه گفت یه مرحله‌ای از بودنه، از راه‌های نرفته، تجربه‌های نداشته، زندگی‌های نکرده...
یه فصلیه که خیلی چیزا اینجا برات واضح می‌شن.
می‌فهمی که دیگه خیلی چیزا ارزش قبل رو ندارن
و خیلی چیزای دیگه باارزش‌تر شدن برات....
دیگه از سایه‌ها نمی‌ترسی، از زمان فراری نیستی.
حوصله‌ت سر نمی‌ره، دیگه نمی‌خوای سرگرم شی
یا خودتو سرگرم کنی.
می‌خوای راه بری، نگاه کنی به گذشته که چه تجربه‌های نکرده‌ای داری. دنبال اونا بری،
دنبال فکرا و آرزوهایی که ته ذهنت بودن...
دنبال زندگی کردن به معنای واقعی.
دیگه وقت هدر نمی‌دی، نگران نیستی، آرومی.
برات خیلی چیزا تغییر کرده، حتی معنای زندگی کردن،
چطوری زندگی کردن، با کی زندگی کردن، معنای لذت بردن
و از چه چیزایی لذت بردن. دیگه از چیزایی که قبلاً لذت می‌بردی لذت نمی‌بری و دنبال گمشده‌های جدید می‌گردی.
خیلی حس غریبیه. اینا که می‌گن سن یه عدده، به نظرم دروغ می‌گن یا دارن خودشونو گول می‌زنن.
سن کاملاً داره بهت می‌گه الان چه حسی داری. خیلی حس غریبیه. چند وقتیه که دارم حسش می‌کنم
این فصل چهل‌سالگی رو......
نویسنده: سیما
ادامهی قصه‌ها را در دست‌خط بخوان